Nieren tot Spieren

Transplantatie, Sporten en nierziekte

Categorie: Marathon Page 1 of 10

Het gewone leven

Zo het gewone leven wordt weer opgepakt. De dagen worden weer ingevuld met werk, eten en slapen.  Tja dit hoort er ook weer bij.
Een gedachte die ik vandaag opschreef in de bus. Eigenlijk een gedachte die sinds de finish af en toe in me opkomt.

Een gedachte soms zo stil als de wind, waait hij voorbij. Waardoor de gedachte getriggerd wordt, weten we niet maar hij raakt ons. Laat ons stil staan en nadenken: Waarover, waarvoor, waardoor en wat nu.

Het blijft stil, niets gebeurd niets. Het lijkt allemaal maar stil te staan. Wat zou er dan ook moeten gebeuren? Iets, niets of juist alles?

Dat ene moment nog momenten in je geheugen gegrift. Dat ene moment.
Dat….. Welk?
Door met de drukte door met het leven.

Morgen eerste controle in het ziekenhuis na de marathon!

Eigenlijk ben ik er best gespannen voor. Wat kan de marathon voor schade hebben gebracht. Of de verkoudheid van de afgelopen dagen.
Het is een preventieve controle ( hoop ik ) zodat gekeken kan worden hoe het er allemaal bij staat, ligt, hangt.
De arts vertelde mij bij de laatste (goedkeuring) controle dat hij eigenlijk geen nierpatiënt kent in Nederland die zo snel zijn conditie heeft opgebouwd en zijn lichaam klaar gemaakt heeft voor de marathon en zo vaak een fysieke belasting.
Tja iemand moest het zijn toch ? 😉

Maar dat maakt het allemaal niet makkelijker en ontspannender op. Maar ik voel moe goed! De verkoudheid is voor 80% weg geen gesnotter en geproest meer af en toe een kuchje maar dat hoort er nou eenmaal bij!

Zo dan nu de gegevens van de week voor de marathon, Dag voor en na de marathon en nu.

Deel 3: Lichamelijke gegevens!

 Vorige keerVlak voor de marathonDag na de marathonNu
Gewicht80,8 kg 79,9 kg 77,5 kg 78,8 kg
Vet %10,910,18,99,2
Ochtend bloeddruk118/76137/83107/83120/73
Ochtend hartslag48677372 (verkouden)
Dag van aankomst was het 54

Nog 18 dagen en de teller staan op 70% van wat we als doel hadden gezet. Nu is elk bedrag al mooi maar zo dichtbij hebben we nog niet eerder gezeten ;)!

Doneer nog even snel hier.

 

De marathon van New York

Een marathon is 42,2 kilometer/26,2 miles hardlopen, de beste lopers zijn hier ongeveer 2uur en 3 minuten mee bezig.  De New York marathon is een klasse appart.
Door het heuvelachtige parcours van de marathon en de vele bruggen is dit een erg zware marathon. Ongeveer 15 kilometer van de 42 wordt gezien als vlak. Dit betekent 27 kilometer stijgen en dalen.
De toppers deden er dit jaar ook 2 uur en 8 minuten over.

Wat de marathon van New York wel zo mooi maakt is de massa’s mensen aan de kant en de hoeveelheid mensen die deze marathon lopen. Ook sommige uitzichten die je tijdens de race krijgt zijn uniek. Soms staan de mensen 3 rijen dik je aan te moedigen. Om deze reden hadden we onze naam op het shirt gezet en ook dat we uit Nederland kwamen. We hebben elke 500 meter wel ergens onze naam horen vallen. Wat ongelofelijk is dat zeg! We gingen zelfs af en toe in het midden lopen om eventjes rust te hebben.

De route.

Race dag!

Zondag ochtend 3 november is het dan zo ver. Om 4:15 gaat de telefoon in de hotel kamer. De wake-up call. Deze was ook echt nodig want ik sliep redelijk diep! Ongelofelijk hoe relaxed ik was.  Natuurlijk was ik wel gespannen en dat was ook te zien in mijn hartslag en bloeddruk. Deze waren allebei hoger dan normaal.
Om 5:30 moesten we beneden zijn en 15 minuten later in de bus stappen.
Na even douchen was het aankleden. Die nacht was er een redelijk grote omslag geweest van weer. Het was frisser geworden (2 graden) en de wind was wat opgestoken. Dit zou betekenen dat we op een groot deel van het parcours tegenwind zouden hebben en op de eerste brug gelijk in de koude wind zouden staan.

 Kleding

Wat ging ik dus aan doen? Lange broek? Lang shirt? Korte broek? Na wat wikken en wegen werden het lange sokken ( compressie sokken) , korte broek met trainingsbroek erover, thermo shirt met een lang shirt erover en daarover het marathon t-shirt, winddicht trainingsjasje.

Hierna mijn belt nakijken.

  • Medicijnen
  • Geld
  • Metro kaart
  • Hotel kamer kaart
  • Eten voor onderweg
  • Drinken

Omdat we om 6 uur op het terrein moesten staan en daar tot 10:05 moesten wachten voordat we gingen starten had ik ook nog een dikke trui aan, een plastic regenjas.
Dus als een stel michelin mannetjes stonden we bij het ontbijt! Ontzettend gaaf om te zien dat iedereen daar zat, allemaal klaar voor de race!
In de bus was het nog even praten over het weer, kleding en hoe New York er uitzag.

Wachten

New York marathon
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Na aangekomen te zijn bij het oranje wachtterrein en de vele controles zijn doorlopen (de beveiling was door Boston verdubbeld) gingen we.
Hier is van alles aanwezig om het wachten wat aangenamer te maken.
Een kraam met koffie en donuts, een kraam met thee, chocomel, een gatorade tent met sport drank en powerbar met gelletjes en barretjes. Op het neutrale wachtterein was ook nog een podium met live muziek aanwezig.
Toen was het grote wachten begonnen. Bepalen welke kleding je nodig hebt na de finish en deze inleveren bij de trucks. Zorgen dat je nog voor de race wat koolhydraten en voedingsstoffen binnenkrijgt. Alles nog even nalopen en warm blijven.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Om 9:00 heb ik gedag gezegd tegen mijn pa en de rest en ging ik met Nigel, Marian en Leon naar de corrals ( startvakken). Nog 1 x plassen, de warme spullen uittrekken en rond 9:50 vertrokken we ricithing de startlijn.

De start en de eerste kilometers

De race op mijn horloge hier

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Na het Amerikaanse volkslied klonk om 10:05 precies er een schot van een houwitzer! Daar gaan we voor onze 42,2 kilometer!


Filmpje van mij en nigel tijdens de start!

De eerste mijl (ong. 1,6 km)  van de marathon gaat gelijk stevig omhoog de Verrazano-Narrows Bridge op. Je gaat in die 1,6 km 64 meter omhoog. Vergis je niet dat is best pittig! Dus rustig aan beginnend, bijkomend van de start adrenaline, en genieten van de vele helikopters en lopers. Op de brug zijn nog geen toeschouwers dat zou niet meer passen! De 2de mijl is dezelfde brug eigenlijk naar benenden lopend.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Hierna komt het meest tekenend voor de New York marathon. Na 3 bochten met publiek was het 1 lange rechte weg waar geen eind aan lijkt te komen! Wel redelijk wat publiek aan de kant die je naam scanderen. Geweldig! Wat gelijk opviel was dat er heel veel agenten aanwezig waren, elke mijl een stuk of 4 over die afstand verspreid.
Vanaf mijl 3 is er bij elke mijl een drinkpost met gatorade, water en toiletten.

Het plan was als volgt

Hartslag onder de 150 houden zeker voor de eerste halve marathon (21,1 km). Hierna kijken hoe het gaat en elke mijl 1 beker gatorade en 1 beker water om zo alles goed te blijven aanvullen.
Als Nigel en ik dan naast elkaar liepen was het Cheers of bottoms up wat onder gejuich van de vrijwiligers werd aangemoedigd!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

We hadden de eerste 20 kilometer de grootste lol onderweg, genoten van het vele publiek en de gezelligheid van de mensen langs de kant! In Queens was het een stuk smaller en bedrukter door de gigantische massa mensen daar ( 3 rijen dik schreeuwend langs de kant).
Niet normaal, het hield ook maar niet op. Het was 1 groot koor van mensen!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Hierna kwamen we door de Joodse wijk. Wat een stilte daar in 1 keer. Jeetje. Het was best lekker om daar even bij te komen van het eerste gekkenhuis. Je zag allemaal Joodse mensen lopen met hoeden op, baarden en alle vrouwen in rokken. Wat een cultuurverschil zeg!

De andere helft.

Vanaf een kilomter of 24 merkte ik dat mijn benen steeds moeier gingen en merkte ik kleine pijntjes. Ontzettend irritant want daarvoor vloog ik werkelijk over het parcour heen.
Na 15 mijl liepen we de Queensboro Bridge over. Na het eerste stukje te heben gerend merkte ik dat mijn benen niet meer mee wilden.  We zijn dan ook omhoog gewandeld daar.
Vanaf hier werd het vechten en doorzettten!
De brug naar beneden zijn weer gaan rennen en vanaf daar ben ik nooit meer in het tempo gekomen dat we daarvoor hadden!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Zelfs niet toen we 1st avenue opliepen waar het werkelijk waar 8 kilomter lang vol echt vol stond met mensen die juichten, schreeuwden, aanmoedigden! Wat onwijs hoeveel mensen daar staan en allemaal je aanmoedigend!
Tot en met de 28 kilometer (Holland Point) hebben nog gerend.
Hier waren mijn zusjes en moeder aan het toejuichen. Na even met ze gepraat te hebben zijn we moeizaam weer opweg gegaan. Weer omhoog, weer naar beneden. Mijn voeten branden, mijn benen waren lood.  Hoe ging ik die laatst 14km volhouden! Eerst maar naar de volgende mijl
Mijn lichaam voelde wel heerlijk en sterk aan. Alleen mijn benen en voeten waren op,stuk, weg.

 Nog 10 kilometer.

Toen er nog een kilometer of 10 te gaan waren had ik het echt gehad… stoppen wou ik niet maar alleen nog maar lopen. Nigel bleef op me in praten, 90% onzin waarvan ik 90% niet eens meer weet.
Ik hoefde ook niet meer te drinken het was niet ver meer… ik moest drinken, eten en gatorade.
Toen er nog maar een km of 7 te gaan was kijk ik opzij en zie ik daar mijn vader heel rustig en ontspannen rennen. Pfff hoe doet hij dat toch. Hij was 50 minuten na mij gestart en we hadden beiden niet gedacht dat hij ons in zou halen….

Het gesprek ging als volgt.

Hey pa ga je goed?

Ja en jij?

Nee ik ben op

Ow …

Ga jij maar verder

Ok succes .

En weg was hij.

Het enige wat nigel en ik nog deden was hobbelen ( dribbelen langzaam hardlopen) en lopen. Alle stukken omhoog liepen we, de rest probeerden we te hobbelen.
We hebben toen in de Bronx over 5 km bijna een uur gelopen.
Toen we in de buurt van Central Park kwamen, rook mijn lichaam de finish. Ik kon wat meer oppakken en wat meer tempo maken. Ook tijdens het lopen. Het ging niet van harte maar het ging wel!
Totdat ik merkte dat tussen mijl 25 en 26 ik toch echt nog die 1,6 km moest overbruggen! Ik heb onder luide aanmoedigen echt moeten lopen.

Mijl 26!

De laatste 0,2 mijl of 300 meter! Rennen zou ik. Er zat een pittig heuveltje in waar ik verrassend goed overheen kwam en dan nog 150 meter naar beneden naar de finish!

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De finish

Gehaald die 26,2 mijl, die 42,2 kilometer, de marathon! Ongelofelijk!
De medaille om mijn nek! Op naar de foto’s!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ik  was op, had het koud. Zo erg zelfs dat ik eigenlijk geen gevoelens had. Dit was mijn doel toch? Die marathon dat stuk rennen? Ik had 2 doelen nog. Mijn warme kleding ophalen en een hete douche in het hotel! Het was flink afgekoeld.
We moesten nog een heel eind naar de kledingtrucks lopen.. Het voelde als 5km het zal er 1 zijn geweest.  Onderwijl geinend met Nigel en mezelf afleiden van de kou en de pijn in mijn benen!
Na de warme kleding de metro opgezocht en gratis ( met medaille mocht dat!) naar het hotel gegaan.
Trap af… auw auw waarom zit die metro onder de grond. Niemand in de metro ging staan voor 2 krom lopende marathon lopers…. Trap op auw auw auw.. overstappen.
Trap af auw auw auw … en we zijn er trap op de straat op en nog een 400 meter naar het hotel lopen…
Nog 200 meter van het hotel vandaan zagen we een taxi staan. Half geinend zei ik: kom op we pakken die. Ik had het zo graag willen doen…. auw
Ik denk dat menig mens om ons had gelachen hoe wij liepen!

Bij het hotel een mooi weerzien met pap. Maar ik was nog steeds te leeg om te beseffen dat het gelukt was. Ik was wel heel blij!
Met de lift naar de kamer, heerlijk hete douche en warm aankleden! Met de medaille naar de andere lopers en onder gejuich ontvangen!
Wauw, we hebben het gedaan! Met zijn allen, iedereen heeft diezelfde afstand gelopen, dezelfde pijntjes gekend!

Hierna was er nog 1 belangrijk ding! Eten en een biertje! Jaaaaa na 3 maanden droog gestaan te hebben, was het een bier en een hamburger!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Tijdens het eten hoorde ik ook dat mijn pa nadat hij ons voorbij was gelopen, volledig stuk was gegaan en niet veel sneller meer liep als wij. Hij was ongeveer maar 5 minuten voor ons bij de finish en  3 minuten voor ons in het hotel.

Gedachte erna

Nog steeds besef ik niet wat we gedaan hebben en wat we gepresteerd hebben. Het is zoveel en zo gigantisch en toch het is stap voor stap.
1 voet voor de andere, hier hebben we voor getraind, hier hebben we zoveel voor opzij gezet. Nu is het tijd van genieten en van bijkomen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Vliegreis, 1ste dag New York en de friendship run!

Veel fotos zijn nog niet geedit en dit is een beetje snel geschreven sorry… !!!:(

 Vliegreis

Donderdag 31 oktober was het dan zover om 17:50 gingen wij de lucht in! New York hier kwamen we aan! Na een dag van stressen, inpakken, nog meer stressen nog meer inpakken. Was het rond 14:00 op naar de bus voor het ritje naar Schiphol! Na het inchecken en de douane door was het wachten op het moment dat we het vliegtuig in konden.

De vliegreis was eigenlijk niet heel spannend. Weinig tot geen turbulentie en geen problemen met het zo gevreesde Natrium arm eten aan boord van het toestel.

Alles verliep gesmeerd!

In Ny aangekomen door de douane de tassen ophalen. De tas van Marieke was er niet! :O Deze was blijkbaar achter gebleven op schiphol. Klacht ingevuld en de bus in naar het hotel. Na een 45 minuten kwamen we hieraan. Ingechecked even op het dakterras naar de skyline gekeken en het bed in gedoken. (nederlandse tijd 5:00 ) New yorkse tijd 0:00.

Om half 4 mijn pillen nemen. … mijn ochtend pillen is best raar…

Dag 1.

De dag begon al vroeg om 8:00 opstaan en aan het ontbijt.

Hierna hebben we met de hele groep de metro  gepakt naar Times Square! Wat een plaats zeg! Heel heel anders dan ik verwacht had maar wat een schermen en hoge gebouwen! Ik kon me niet voorstellen dat hier duizenden mensen oud en nieuw vierden!

IMGP4717 IMGP4713 IMGP4693 IMGP4695 IMGP4709 OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Hierna zijn we via wat omwegen naar de expo gegaan waar we ons start nummer konden ophalen.

IMGP4731 IMGP4737 IMGP4726  IMGP4752 IMGP4789 OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Wat een Awesome feeling was dat zeg! Je start nummer krijgen en beseffen dat het nu werkelijk waar is dat je echt mag kan en gaat lopen! Op het moment dat we met zijn alleen bij elkaar waren met het nummer werd het volgende nummer gedraaid op 2 minuut 18 sec.
http://www.youtube.com/watch?v=ZXW45q_OH28

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERAIMGP4743

Wat heb ik er zin in zeg! Geweldig het gevoel alsof het een stukje rond je huis is! Wauw dan voel je je pas onoverwinnelijk!

Het is gewoon niet uit te drukken!

Hierna door de gehele hal lopen gigantisch!!!  Je kan er werkelijk alles kopen wat een hardloper maar wenst! Holy crap wat een spullen en mensen!

Nadat we we hier ons eten hebben ingeslagen voor marathon dag. Het smaakt naar appelmoes! Beter kan niet!

Hebben we nog een tijdje door new york geslenterd. Rond 17:30 begon de openings ceremonie waar eerst een parade per land was, daarna de grote favorieten. Hierna was een vuurwerkshow.

Hierna was het eten en naar het hotel!

Dag 2

Een heerlijke nacht gehad waar we om 6:30 opstonden om 7 uur de bus naar de stad te hebben.

Waarom zo vroeg? We gingen met zijn 6en de dash to the finish lopen ( hardloopwedstrijdje van 5km) waar je finisht op de marathon finish!
http://web2.nyrrc.org/cgi-bin/htmlos.cgi/2625.1.484249532912090415

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Hierna met de metro naar het hotel. Douche en relaxen! Rond 1 uur naar de stad om te lunchen en eten in te slaan voor morgen de marathon dag!

De marathon

Langzamerhand spannen de zenuwen zich. Worden de gedachten gespannender en gaat alle tijd te snel!

nog maar 2 weken en 5 dagen!

Wat is een marathon nu? Wat doet dat met een mens, de man met de hamer. De euforie wat betekent het allemaal.

hier een korte impressie

Daarnaast heb ik alle lopers gevraagd een stukje te schrijven over de marathon wat ze beangstigend vinden. Waar ze op hopen of verwachten.

Marian Hogeslag

(Eerste marathon)
Ik loop de marathon voor de eerste keer. En ik denk dat de eerste keer (voor iets) altijd het zwaarst is. Je hebt simpel weg geen idee wat je te wachten staat. Ik volg redelijk trouw het gekregen schema. Heb ik een soort houvast. Ik ben er één keer vanaf geweken en nu denk ik dat ik de marathon niet meer haal! Marathon lopen is voor mij iets tussen je oren. Ik heb geleerd goed naar mijn eigen lichaam te luisteren. En probeer alle goedbedoelde adviezen niet voor lief te nemen. Ga ik de man met de hamer tegenkomen? Twijfel ik niet aan. Maar ik zie dit als een constatering die mij niet verder helpt. Lopen zal ik en uitlopen ook.

Marije Schouten

(tweede
marathon)
18 maart 2012 2 uur ‘s nachts, ik lig wakker en kijk naar het plafond van een hotelkamer. Er gaat hier iets mis... Maandenlang heb ik getraind voor mijn eerste marathon, Rome moest het worden en  vol zelfvertrouwen ben ik in het vliegtuig gestapt.
Handige timing om de nacht ervoor zenuwachtig te worden...

Maar de volgende dag is het  één groot feest. Start bij het Colloseum, het zonnetje schijnt volop  en de Italiaanse pacer voor me geeft me het gevoel dat ik vandaag de wereld aan kan (geen idee wat ie zei...)

Dus ik vlieg, langs het mooie Rome, met m’n haas en goede vriend in m’n kielzog, rustig aan, rustig aan...
Ik vlieg...een kilometer of 20, krijg last van van alles maar vooral van mezelf, ik loop niet lekker.  Op 25km vraag ik me hardop af waar ik aan begonnen ben.
Ik krijg een preek over doorzetten (bij het Vaticaan?), een schop onder mn kont, van drankenpost naar drankenpost, overzichtelijk houden...  en iedere post een sinaasappeltje als beloning.  
Rond 32km bekende gezichten, mn ouders, fijn!

Langzaam gaat het beter, wat nou man met hamer, ga maar naar een ander, en bij de tijd dat we weer in de buurt van het Colloseum lopen lach ik weer.
Misschien geen briljante tijd, alle beginnersfouten gemaakt, maar wel lachend over de finish.  En ik ben  trots op mezelf, want ik heb het zwaar gehad en toch doorgezet!

En nu New York, niet blakend van zelfvertrouwen maar met de wetenschap dat ik kan doorzetten, en anders krijg ik een schop onder m’n kont en een sinaasappeltje...
New York kan nu al niet meer stuk.

Melvin Snel

(Eerste marathon)
Toen ik op de marathon uitdaging inging, had ik maar een keertje de dam tot dam gedaan. Wat is er sindsdien veranderd? 
Ik kan dit het beste vergelijken met mijn record in Schoorl (februari 2013 1u 35 min) en de halve van Den Haag (september 2013 1u 42 min). In Schoorl liep ik eerst in een rustig tempo, maar voerde het vroeg in de loop op. Na 17 km was het goeie er wel af en ging het tempo aardig omlaag. Alleen oog voor de kilometer bordjes, die voor mijn gevoel niet snel genoeg kwamen. Den Haag liep ik zeer relaxed. Het verschil in tijd was maar 7 minuten, maar na een kilometer of 17 kon ik nog rustig om me heen kijken, genieten van de omgeving en ondertussen telkens weer mensen binnenhalen. Ik heb daarna kunnen doorversnellen naar 10km tempo (10 sec sneller), maar liep meteen stuk moeizamer. Rustig aan stond vroeger niet in mijn woordenboek, maar het bevalt nu prima dat te doen en vooral te genieten van de omgeving. 

Dat ging ook aardig op de trail langs de Semois in de Belgische Ardennen. Rustig aan, genieten van de omgeving. Er kwam alleen een paar aspecten bij: water en voeding. Ik had ze allebei mee, alleen het water raakte op en de sultana's ontrokken direct het vocht. Vier kilometer voor het einde, toen het pad weer steil omhoog liep, heb ik alleen maar kunnen wandelen. Eten en drinken kan je nooit genoeg bij je hebben.
Toen kwam de volgende les: Je schoenen. Ik wist wel dat ze heel belangrijk waren en mijn schoenen waren ook op maat. Althans het vorige paar. Na Semois ging een knie blessure opspelen, wat maar niet weg wilde. Na 8 kilometer kwam het opzetten en moest ik verder wandelen. Toen ik op vakantie besloot maar mijn oude paar aan te trekken, kon ik daar zonder moeite 12km op lopen. Drie dagen later had ik een ANWB-fiets knooppunten route uitgestippeld van 23km en wonder boven wonder: op die afgetrapte schoenen was er niks aan de hand. En toch waren beide paren van het zelfde merk en hetzelfde type, alleen van een ander jaar. Waar lag het dan aan? Bij de Runnersworld ontdekte de verkoper, dat het heel simpel was: het oudere paar was een "narrow" schoen en het nieuwere paar "medium". Opletten dus, als je nieuwe schoenen aanschaft.

Het was heerlijk om te merken, dat je steeds weer vooruitgang boekt. Eerst vier keer in de week leren trainen. Dat resulteerde dat je op de rustdagen best nog een rondje zou willen doen. Ik ken een periode waar drie keer per week al veel was. Het opschroeven van je duurloop ging me in het begin niet makkelijk af. De eerste 30 kilometer was na 25km een lijdensweg, waar mijn tempo drastisch omlaag ging. Drie weken later de 31 kilometer ging stukken beter. Strak in het tempo gebleven en geen enkel verval. Afgelopen week heb ik in de stromende regen mijn laatste lange duurloop (35 km) afgerond. Het was zeker pittig en zeulde minstens 5 kilo regenwater mee, maar toch had ik geen verval in de laatste 5 km. En dat geeft veel zelfvertrouwen voor de marathon.

En toch is het een rare gedachte, dat ik er nu klaar voor ben. Mijn nuchterheid zegt dat het nog steeds 7 km verder is. Het liefst loop ik hem op proef, alleen maar als generale repetitie. Precies wat ik deed voor mijn eerste 10km, 16km en halve marathon. Maar na 35 km loop je alleen maar schade loop en train je geen spieren / pezen meer. Men zegt dat ik er klaar voor ben, dus daar ga ik maar vanuit. Mijn grote vaag is nog steeds: in wat voor tempo? Trainingen zijn altijd in lager tempo geweest. Ik denk dat dat gewoon een kwestie van ervaring is. Voor New York dus gewoon lekker lopen en vooral heel, heel veel genieten. Tijd die ik hier neerzet, wordt dan een mooie richttijd voor de volgende marathon!

Gerard van Es

(Meest ervaren marathon loper van de groep)
Het wordt niet mijn eerste marathon zelfs niet voor eerste keer in NY en normaal gesproken wordt het ook niet mijn laatste marathon maar hoe snel sportieve plannen kunnen veranderen hoef ik jou niet uit te leggen.
Bij mijn eerste marathon in Rotterdam toch wel wat zenuwachtig aan de start op de coolsingel maar nu na ongeveer 40 marathons is dat wel stuk minder geworden al blijft het iedere keer weer heel bijzonder om aan de start waar dan ook te staan. Iedereen die er aan begint vindt weliswaar op zijn of haar eigen manier er helemaal klaar voor te zijn dus staat n ieder wat meer of minder of anders getraind aan de start en na het startschot gaan ze ervoor hun uitdaging maar geloof me geen van die ongeveer 40 marathons heb ik vanaf begin tot eind fluitend uitgelopen. te warm teveel wind veel te druk te koud toch niet helemaal fit heb ze allemaal door me hoofd gehad.

Voor NY wil ik iedereen meegeven ga ervan genieten ook al heb je n moeilijk momentje onderweg als je er iets langer over doet als je gepland had denk maar nou geniet ik toch mooi even langer van alles en iedereen
Als je dan aan de laatste mile begint in central park laat je heel even alle trainingsuurtjes en kilometers aan je voorbij gaan en zeg je tegen jezelf YES I DONE IT

Tim Hartman

(Eerste marathon)
Zoals ik al eerder heb aangegeven wordt dit mijn eerste marathon. Wat ik eigenlijk verwacht is ontzettend lekker te lopen totdat je in onbekend terein komt.

De afstand, je spieren, je gehele lichaam die protesteerd. Wat is de marathon eigenlijk een afstand 42 Kilometer hardlopen. Ik laat mezelf geen ilusie's dat ik over grenzen ga waar ik nooit het bestaan van heb geweten dat ik meer van mezelf leer kennen dan dat ik ooit heb gedaan. 
De afstand de verhalen beangstigen, stimuleren en behartigen me. Als je het eenmaal haalt... als je! 
Tja Wat dat betreft heb ik echt wel een prioriteiten lijste in me hoofd gehad de laatste tijd.
1. Gezondheid
2. De marathon
3. sociale leven

Ik denk dat dat tijdens de marathon niet veranderd! Gezondheid gaat voor alles. Maar als ik me bedenk dat ik afgelopen zondag 21 kilometer in regen, wind, kou zonder problemen heb kunnen lopen. DAt ik zelf een uur later opgewarmd kon zeggen dat het me niet zoveel heeft gedaan geeft dat toch veel vertrouwen.
Ik ga de man met de hamer begroeten en waarschijnlijk een diepe buiging voor hem maken. Maar over de finish recht ik mijn rug en ga ik zeggen Dit ben ik Dit heb ik gedaan Dit is wat ik kan

Kort snel berichtje

Vandaag hebben de lopers door wind, regen, storm, modder, plassen en duinen geworsteld voor de laatste zware lange duur training (variërend van 21 km tot 35 km) voor new York! Nu is het calorieën eten en op gang blijven met korte rustige loopjes (5 tot 15 km).

Ondertussen staat de teller op het  gigantische bedrag van €11885,-
Wie helpt onder richting en misschien over de €12000?

New York here we come!

Bijzondere ervaringen komen altijd onverwacht

Waaauw wat gaat dit enorm snel zo schrijf je dat je nog maar 8 km kan lopen. Zo zit je op de 25 kilometer!

Zoals beloofd zou ik jullie vertellen over de ZKA loop. Voordat ik daarover ga schrijven ga ik toch echt een bijzondere ervaring met jullie delen.
26 september had ik het genoegen om de laatste dag van Camp C.O.O.L te mogen meemaken. Eerst even een vertellen wat het camp inhoud.

Camp COOL

Camp Cool is een activiteitenkamp voor 16 – 25 jarigen met een chronische  nieraandoening. ‘COOL’ staat voor Communicatie, Ontplooiing, Ontmoeting en Lol. Het kamp heeft als doel jongeren te ondersteunen bij het ontwikkelen van zelfstandigheid tijdens de transitieperiode van kindertijd naar volwassenheid. Tijdens Camp COOL trainen jongeren ‘volwassen’ vaardigheden om zich in de wereld van volwassenen beter staande te kunnen houden.

De leiding is in handen van jongvolwassen nierpatiënten (buddy’s), die de overstap al gemaakt hebben.  Ook de buddy’s trainen zo op hun beurt de eigen sociale vaardigheden. Zorgprofessionals zien op afstand toe.

Nu de donderdag avond zelf

Samen met Lisanne ben ik naar heemstede gegaan waar het camp wordt gehouden.IMG_0021
Hier aangekomen kregen we eerste een introductie met 1 van de initiatief nemers. Een geweldige vrouw die met vuur in haar ogen kon vertellen van het kamp en wat het de jongeeren allemaal bracht. Geweldig om te horen hoe mensen zich zo vol kracht en doorzettingsvermogen zich kunnen inzetten voor anderen.

Hierna werden alle gasten in een kamer samen gebracht waar we uitleg van de kinderen kregen wat er ging gebeuren. Door het hele nabijgelegen terein lagen voorwerpen die ze andere mensen over zichzelf wouden vertellen als ze 20 jaar later gevonden zouden worden.

Hierbij werd je rondgeleid door 2 van de jongeren. Lisanne en ik werden door 2 geweldige leuke giegels rongeleid! Het spijt me meiden ik ben jullie namen kwijt! 🙁 Tijdens de wandeling en het bekijken van de foto’s, het lezen van de stukken en het zien van wat ze gemaakt hadden. Wordt je wel even op je plaats gezet waar je in het leven staat.

Zeker als je bedenkt dat 1 van de 2 lachende, giebelende vrolijke meiden meer heeft meegemaakt dan een mensen leven zou moeten mee maken.
Zo kregen wij te lezen dat ze 15x Chemo therapie heeft gehad 3x totale lichaams bestraling en toen ze genezen verklaard was haar nieren stopten met werken.
Ze is al een keer getransplanteerd maar deze is ook al door haar lichaam afgestoten.
Vooral toen ik hoorde dat ze pas 18 jaar is. Ze ziet alles zo positief dat je bijna denkt dat het niet waar is. Geweldig om dit zo mee te mogen maken. Dankjullie wel!

IMG_0014 IMG_0009

Na deze ervaringen werden er de garage nog een feestje gebouwt waar de groepen jongeren hun zelf gemaakte liedjes lieten horen. Dit met geweldige humor, beat en lekker gek doen!

IMG_0019 IMG_0017

Je kan het hele kamp en zeker de instelling van alle mensen en jongeren daar in 1 ding samen vatten wat iemand op het terein had opgehangen.

 Hoe hou je een goed gesprek.

  1. Bedenk een leuk dier ( zoals een zeehond)
  2. Probeer deze zo goed mogelijk na te doen
  3. Lach samen

Het enige wat ik hierover ga zeggen is

Goud!

Dank jullie wel allemaal!

Mensen ik kan dit niet vaak genoeg zeggen! We hebben meer van die instelling nodig!
Voor deze mensen haal ik geld op voor dit camp zetten wij nieren-tot-spieren ons in!

Geef via Geef.nl

No one can stop us now!

Meer vragen dan antwoorden.

Dit is wat ik luisterde tijdens het maken van dit stuk. 
Ik heb dit stuk wel 5x na gelezen en getwijfeld of ik het erop moet zetten. Ik doe het maar en zie het wel!

Nog even en we staan aan een einde van een hoofdstuk van mijn leven een periode die ik niet snel zal en wil vergeten. Een stuk dat mij altijd zal vormen en heeft vervormd.
Nooit zal het zijn zoals vele mensen zien als “normaal” .

Vandaag is een rustdag en eerlijk gezegt … zijn mijn laatste 2 rust woensdag dagen niet het meest ideaale voor mij. Ik wil niet stilzitten en rustig aan doen. Me lichaam laten bijkomen mezelf oppompen voor grotere afstanden of zwaardere trainingen. Ik ben niet iemand van stil zitten of wachten totdat we weg mogen. Laat me gaan laat me mijn eigen gang maar gaan.

Daarom kan dit stuk ook als een pieker en nadenk moment zien. En zal het nog chaotischer lezen dan het misschien normaal al is. Misschien zijn daarom die rustdagen ook wel goed voor mij. Even niet alles wegzetten tijdens het sporten of het nadenken hoe ik ga trainen, lopen of wat ik nog moet doen voordat we weggaan.

Laatst vroeg iemand mij: Wat ga je na de marathon doen, wat zijn je plannen erna. Toen pas ontdekte ik dat ik eigenlijk nooit verder denk dan die ene dag in november, die ene dag in Amerika.

Na een voor haar misschien wat ongemakkelijke stilte zei ze; Gewoon het leven oppakken doorgaan met waar je mee bezig bent geweest. Zoals je ook met je ziekte bent bezig geweest. Doorgaan want je hebt nog zoveel waarvan je wil genieten.

Die vraag viel koud op me plaat ja wat dan? Ga ik gewoon weer door kan ik dat? Tja wat moet ik anders. Maar kijk wat voor leegte er achter blijft.
Niet moeten trainen voor de marathon.
Geen actie
Geen blog
Geen moeten.

Ik ben zo gewend geraakt aan het alleen maar daaraan denken dat de gedachten dat het zo over is eigenlijk best beangstigend is. De stilte de leegte. Ergens verlang ik ernaar eindelijk doen wat ik wil.
Niet meer moeten en geen verantwoordelijkheid nemen voor beslissingen of actie’s. Egoistisch kunnen zijn. Maar kan ik dat? Ben ik dat ooit geweest?
Die ene vraag heeft mij iets gegeven wat ik zelf nooit had kunnen doen.De vraag geeft mij angst voor wat dan? Maar ook een drive om te pushen en om uit te vinden waar die horizon ligt!

Na een nog wat ongemakkelijkere stilte voor haar heb ik maar gezegt. Dat ik het dan wel zie. Dat was het makkelijkste en misschien ook het eerlijkste antwoord wat ik kon geven.

Echter die vraag is nooit uit mijn hoofd verdwenen.

Ik heb veel verloren in deze periode. Liefde,vrijheid, geluk en gezondheid. Maar ik kan ook zeggen ik heb zoveel gekregen. Liefde,vrijheid, geluk en gezondheid.

Ik voel me zwakker dan vroeger niet meer het tijgetje uit whiney the pooh. Niet meer Tim de stuiterbal. Maar ik voel me zoveel sterker dan wat ik was. Ik weet wat ik kan ik weet waar ik sta ik weet dat mijn wil super sterk is. Mijn lichaam kan dingen aan die ik niet voor mogelijk had gehouden. Ik heb artsen, verpleegkundigen, familie en mezelf verbaasd. Dat klinkt erg overdreven maar ik wil zeggen mijn lichaam heeft mij in deze race gehouden samen zijn we deze strijd aangegaan. En ik mag toch wel zeggen dat we er als redelijk grote overwinnaars zijn uitgekomen.

Mijn gevoel van geluk is veranderd. Wat is geluk? Is het iets wat je maakt, koopt of creert? Nee geluk is iets wat je voelt. Je kan nog zo je best doen om het te verkrijgen maar dan nog kan het zijn dat je nooit meer iets anders voel dan de zucht naar vrijheid en geluk. Gelukkig ben je op het moment dat je niet bekommert om wat je wilt, wat je doet, waar je staat. Geluk zit hem in de dingen die je ervaart.

Tja en vrijheid. Nierziekte, dialyse is slopend. Weg conditie, weg energie. Niet veel meer dan merken dat je lichaam moe is dat je leven niet meer is dan een cassete recorder dat op lege batterijen loopt.
Vertraagt kan je alles terwijl de wereld doorraast in zijn eigen gekkigheid.

De liefde die ik heb ervaren van alle mensen om me heen is overweldigend om ook maar te kunnen beschrijven. Ja ik heb veel verloren aan liefde. Dat was 1 persoon ja maar ik weet wel wie er om me heen staan en dat zijn ook de mensen waar ik om heen wil staan.
De mensen die ik wil beschermen liefhebben en voor zorgen. Net zoals ze voor mij hebben gedaan!
De mensen die het waard maken om te zeggen.

Nog even en dan sta ik aan een nieuw begin. Laten we gaan! Alsjeblieft.
http://www.youtube.com/watch?v=fDeE4f20rMk

It's not a question, but a lesson learned in time.
 It's something unpredictable, but in the end it's right.
 I hope you had the time of your life.
 ~Green Day

4 weken en 6 dagen!

Over 4 weken en 6 dagen staan we aan de start van de Marathon van New York.  Geweldig ik zie er zo enorm tegenop en heb er zo enorm veel zin in. Voordat het zover is moet er nog wel veel werk verzet worden. Aan trainingen, voorbereidingen en genieten.

Ik zal het verhaal in 3 stukken verdelen. (Dit zijn linkjes naar de desbetreffende stukken)

Laatste controlle

Dit stuk heeft op facebook gestaan een update hierover onderstussen heb ik (bijna) geen last meer van de bijwerkingen van de medicijn verandering.

Woensdag 28 oktober was de laatste controle voor de marathon van NY. Wat velen van jullie al weten is dat hieruit was gekomen dat ik de marathon mag gaan lopen. Wat jullie nog niet weten is alle gevolgen van een aantal aanpassingen! Bij deze dus een korte update.

Tijdens de controle worden vele dingen bekeken. Bloed waardes, Bloeddruk, gewicht en temperatuur. En omdat ik zoveel sport had de arts gevraagd om nog elke dag mijn bloeddruk en gewicht in de gaten te houden.
Dit zijn de conclusies uit alle gegevens van de de afgelopen weken.
Mijn bloeddruk was te laag.

Om dit tegen te gaan is 1 van mijn bloeddrukpillen eraf gegaan. Nifidipine ( een monster) en zodra mijn bloeddruk weer iets te hoog wordt moet ik beginnen met een extra linosopril (minder monster) bloeddruk pil.
Dit heeft alleen wat leuke uitwerkingen op mij.

Het was misschien al te zien bij het woord monster.
Nifidipine is geen sport pil. Wat het namelijk doet is kunstmatig je hartslag hoger houden. zodat je bloeddruk lager is. (Meer keer slaan betekent sneller pompend bloed maar minder druk op de ketel). Ik liep standaard met een hartslag van 75 a 90 rond gedurende een normale dag. Bij het sporten hield dit in dat ik een kleinere range had om te sporten.

Nu de nifidipine is gestopt gebeurd het volgende in mijn lichaam. Heel langzaam kruipt mijn bloeddruk wat op. Maar ook mijn hartslag zakt. Nu is het zelfs zo extreem dat ik tegenwoordig met een hartslag van rond de 45 a 60 rondloop.
Dit is zo snel gebeurd dat mijn lichaam hier niet aan heeft kunnen wennen!

De bijwerking van dit alles is dat ik al bijna 4x out (zwart voor mijn ogen) ben gegaan in de trein. Op me werk niet snel kan bukken en omhoog komen (1x bijna out), een aantal keer thuis even op de grond ben gaan zitten nadat ik van me bed opstond.
Erg handig! maar niet heus, volgens de arts duurt dit verschijnsel een week uiterlijk 2.

 Wedstrijdverslag

Wat een warmte wat een weer… pfff hitte en vochtigheid.  Na 200 meter in de ijtunnel zag ik eruit alsof ik al een 8 uurse trektocht door een tropische regenstorm was gelopen. Dat zelfs mijn vader ( die de eerste 4 km bij me bleef) zat te kijken van gaat dit wel goed. Maar gelukkig had ik mijn flesjes drinken om mijn middel hangen en was er om de zoveel kilometer een drinkpost waar ik drinken kon halen. Ik heb later uitgerekent dat ik 2 liter water heb gedronken tijdens het lopen.

Doordat de loop zo warm was had ik het redelijk zwaar om mijn hartslag onder controlle te houden. Ik hou namelijk niet van warmte. Geef mij maar hedendaagse temperaturen om in te lopen een graat of 10 a 15. Ik heb wel heerlijk genoten van de hele race. Wat een mensen lopend en langs de kant geweldig om te zien! Hier staan alle foto’s die ik heb gemaakt. ( ook bereikbaar voor niet facebook mensen)

Uiteindelijk heb ik er 1 uur 52 minuten overgedaan. Dat is 8 minuten sneller dan dat ik verwacht had en ik kwam over de finish met het gevoel van moet ik niet nog een stukje door. Dus uiteindelijk was dit een perfecte trainingswedstrijd.

http://connect.garmin.com/activity/380315036

Zo en de volgende keer vertel ik over de ZKA halve marathon.

 Medische gegevens

Alles gaat lekker. Bloeddruk is ongeveer waar hij moet zijn. Soms wat uitschieters beide kanten op maar altijd binnen de waarden.

Zie maar!

Deel 2: Lichamelijke gegevens!

 Vorige keerVorige keerverschil
Gewicht83,2kg80,8 kg - 2,4 kg
Vet %12,510,9-1,6%
Ochtend bloeddruk116/67118/76+2/+11
Ochtend hartslag6648-18
Gem. Bloeddruk (week)115/71124/78+9/+7
Gem. Ochtend Hartslag (week)7151-20

Donor: De Dam tot Dam loop

Dit keer voor de firma waar Tim werkt, Yer.
Ik had er goed voor getraind de afgelopen weken maar ging niet voor een tijd maar lekker ontspannen het parcours afleggen. Genieten van de omgeving, de toeschouwers en de muziek die er altijd zijn. En dat is gelukt.

De 29 september volgt dan de Zilveren Kruis Achmealoop. Vooraf willen enkele New York lopers, waaronder ik, 10 km inlopen op een zeer rustig tempo en dan starten met de 21km zodat het een training van 31 km voor New York wordt.
Die week er na is een clinic van Runnersworld (Marathon Internationaal) waar een presentatie en informatie over New York gegeven wordt, waar iedereen een duurloop training kan volgen en na afloop broodjes zijn.

De training van afgelopen twee weken gingen goed ondanks dat het weer slecht was. Slechts één keer heb ik zonder regen gelopen. De andere keren was elke draad van mijn kleding nat.
Tijdens deze trainingen heb ik vooral lange afstanden getraind. Zodoende zit de 21 km goed in de benen en die ga ik uitbreiden. Allereerst met de ZKA loop van 29 september.

Doordat ik zoveel train, ongeveer 5x in de week merk ik dat ik meer ga drinken en meer ga eten. Ik heb regelmatig trek en pak dan ook even iets lekkers (boterham met pindakaas en banaan). Ook probeer ik tijdens het lopen te eten. Ik neem dan een “barretje” mee, dit is een voedingsreep. Eten en lopen gaat bij mij slecht, ik krijg een droge mond en moet dan drinken om het barretje weg te krijgen. De kilometer waarin ik loop gaat dan ook beduidend langzamer dan de andere kilometers.

Alcohol consumeer ik nog maar heel weinig. Ook koffie, en dan vooral op school, is een stuk minder geworden. Wel veel meer water. Eigenlijk elke keer als ik bij een kraan kom neem ik wel een bekertje water.

Zoals jullie misschien al hebben kunnen lezen op facebook heeft Lisanne voor de marathon moeten afhaken. Zij is te veel geblesseerd. Jammer, maar na dat ze hersteld is gaan we weer rustig trainen en als ze er klaar voor is gaan we een leuke marathon uitzoeken die we dan kunnen gaan lopen. Natuurlijk gaat Lisanne wel mee voor de nodige ondersteuning tijdens de Marathon.

2 Jaar en 1 dag een mensenleven

Moet je terug denken

2 jaar 1 dag geleden lag ik in het ziekenhuis. De lichten zouden zo uitgaan. Niemand wist echt wat er aan de hand was, niemand was zich bewust van het sluimerende geweld in mijn lichaam. Dat alleen maar aan het vechten was voor levensbehoud.

2 jaar en 2 dagen terug Een beetje hoofdpijn, last van mijn nek, hangerig en vaak braken .. een griepje, stress of overtraind. Het kon van alles zijn. Niemand wist het eigenlijk.

2 jaar en 1 dag Die stuurde me per direct naar het ziekenhuis… och dat kon ik wel fietsen. Dat wou de dokter niet… ik laat je wel ophalen met de ambulance … een beetje lacherig .. ok ok ik fiets wel naar mijn ouders om met hun te gaan.
Lacherig en lol hebbend lopen we (Mijn pa en ik) de spoed eisende hulp binnen. Ow er staat al een bed klaar, tja dan maar liggen. Ow dit pilletje nemen natuurlijk waarom niet. Bloeddruk zegt u … geen idee wat het is.

Op de medium care begin het lachen en praten ons een beetje … Nier problemen, tijdbom in zijn hoofd. Had zomaar afgelopen kunnen zijn. Tja … gelukkig lig ik hier nog.

De dagen kropen voorbij. Onderzoek na onderzoek, controlle na controlle. Wat was het wat moest het worden wat ging er gebeuren… Een achtbaan, ogen dicht handen los en gaan.

3 maanden dialyseren, dieeten en controlle’s later. Transplanteren. Heftig, onthustend paniekerig soms. Leven van dag tot dag, minuut tot minuut wat zou het gaan doen blijft alles rustig?

2 jaar en 1 dag geleden

2 jaar en 1 dag

Vandaag nu

Net 6 km hard gelopen gisteren 3km.
Eergisteren 43 km gefietst.
40 urige werkweek.
Weekend van uitgaan met vrienden
Biermarkt bezoeken

Zo kan ik doorgaan… ik ben weer een vrij mens een los mens geen slangen. Daarom durf ik te zeggen!

Ik ben weer Tim

Page 1 of 10

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén