Nieren tot Spieren

Transplantatie, Sporten en nierziekte

De marathon van New York

Een marathon is 42,2 kilometer/26,2 miles hardlopen, de beste lopers zijn hier ongeveer 2uur en 3 minuten mee bezig.  De New York marathon is een klasse appart.
Door het heuvelachtige parcours van de marathon en de vele bruggen is dit een erg zware marathon. Ongeveer 15 kilometer van de 42 wordt gezien als vlak. Dit betekent 27 kilometer stijgen en dalen.
De toppers deden er dit jaar ook 2 uur en 8 minuten over.

Wat de marathon van New York wel zo mooi maakt is de massa’s mensen aan de kant en de hoeveelheid mensen die deze marathon lopen. Ook sommige uitzichten die je tijdens de race krijgt zijn uniek. Soms staan de mensen 3 rijen dik je aan te moedigen. Om deze reden hadden we onze naam op het shirt gezet en ook dat we uit Nederland kwamen. We hebben elke 500 meter wel ergens onze naam horen vallen. Wat ongelofelijk is dat zeg! We gingen zelfs af en toe in het midden lopen om eventjes rust te hebben.

De route.

Race dag!

Zondag ochtend 3 november is het dan zo ver. Om 4:15 gaat de telefoon in de hotel kamer. De wake-up call. Deze was ook echt nodig want ik sliep redelijk diep! Ongelofelijk hoe relaxed ik was.  Natuurlijk was ik wel gespannen en dat was ook te zien in mijn hartslag en bloeddruk. Deze waren allebei hoger dan normaal.
Om 5:30 moesten we beneden zijn en 15 minuten later in de bus stappen.
Na even douchen was het aankleden. Die nacht was er een redelijk grote omslag geweest van weer. Het was frisser geworden (2 graden) en de wind was wat opgestoken. Dit zou betekenen dat we op een groot deel van het parcours tegenwind zouden hebben en op de eerste brug gelijk in de koude wind zouden staan.

 Kleding

Wat ging ik dus aan doen? Lange broek? Lang shirt? Korte broek? Na wat wikken en wegen werden het lange sokken ( compressie sokken) , korte broek met trainingsbroek erover, thermo shirt met een lang shirt erover en daarover het marathon t-shirt, winddicht trainingsjasje.

Hierna mijn belt nakijken.

  • Medicijnen
  • Geld
  • Metro kaart
  • Hotel kamer kaart
  • Eten voor onderweg
  • Drinken

Omdat we om 6 uur op het terrein moesten staan en daar tot 10:05 moesten wachten voordat we gingen starten had ik ook nog een dikke trui aan, een plastic regenjas.
Dus als een stel michelin mannetjes stonden we bij het ontbijt! Ontzettend gaaf om te zien dat iedereen daar zat, allemaal klaar voor de race!
In de bus was het nog even praten over het weer, kleding en hoe New York er uitzag.

Wachten

New York marathon
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Na aangekomen te zijn bij het oranje wachtterrein en de vele controles zijn doorlopen (de beveiling was door Boston verdubbeld) gingen we.
Hier is van alles aanwezig om het wachten wat aangenamer te maken.
Een kraam met koffie en donuts, een kraam met thee, chocomel, een gatorade tent met sport drank en powerbar met gelletjes en barretjes. Op het neutrale wachtterein was ook nog een podium met live muziek aanwezig.
Toen was het grote wachten begonnen. Bepalen welke kleding je nodig hebt na de finish en deze inleveren bij de trucks. Zorgen dat je nog voor de race wat koolhydraten en voedingsstoffen binnenkrijgt. Alles nog even nalopen en warm blijven.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Om 9:00 heb ik gedag gezegd tegen mijn pa en de rest en ging ik met Nigel, Marian en Leon naar de corrals ( startvakken). Nog 1 x plassen, de warme spullen uittrekken en rond 9:50 vertrokken we ricithing de startlijn.

De start en de eerste kilometers

De race op mijn horloge hier

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Na het Amerikaanse volkslied klonk om 10:05 precies er een schot van een houwitzer! Daar gaan we voor onze 42,2 kilometer!


Filmpje van mij en nigel tijdens de start!

De eerste mijl (ong. 1,6 km)  van de marathon gaat gelijk stevig omhoog de Verrazano-Narrows Bridge op. Je gaat in die 1,6 km 64 meter omhoog. Vergis je niet dat is best pittig! Dus rustig aan beginnend, bijkomend van de start adrenaline, en genieten van de vele helikopters en lopers. Op de brug zijn nog geen toeschouwers dat zou niet meer passen! De 2de mijl is dezelfde brug eigenlijk naar benenden lopend.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Hierna komt het meest tekenend voor de New York marathon. Na 3 bochten met publiek was het 1 lange rechte weg waar geen eind aan lijkt te komen! Wel redelijk wat publiek aan de kant die je naam scanderen. Geweldig! Wat gelijk opviel was dat er heel veel agenten aanwezig waren, elke mijl een stuk of 4 over die afstand verspreid.
Vanaf mijl 3 is er bij elke mijl een drinkpost met gatorade, water en toiletten.

Het plan was als volgt

Hartslag onder de 150 houden zeker voor de eerste halve marathon (21,1 km). Hierna kijken hoe het gaat en elke mijl 1 beker gatorade en 1 beker water om zo alles goed te blijven aanvullen.
Als Nigel en ik dan naast elkaar liepen was het Cheers of bottoms up wat onder gejuich van de vrijwiligers werd aangemoedigd!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

We hadden de eerste 20 kilometer de grootste lol onderweg, genoten van het vele publiek en de gezelligheid van de mensen langs de kant! In Queens was het een stuk smaller en bedrukter door de gigantische massa mensen daar ( 3 rijen dik schreeuwend langs de kant).
Niet normaal, het hield ook maar niet op. Het was 1 groot koor van mensen!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Hierna kwamen we door de Joodse wijk. Wat een stilte daar in 1 keer. Jeetje. Het was best lekker om daar even bij te komen van het eerste gekkenhuis. Je zag allemaal Joodse mensen lopen met hoeden op, baarden en alle vrouwen in rokken. Wat een cultuurverschil zeg!

De andere helft.

Vanaf een kilomter of 24 merkte ik dat mijn benen steeds moeier gingen en merkte ik kleine pijntjes. Ontzettend irritant want daarvoor vloog ik werkelijk over het parcour heen.
Na 15 mijl liepen we de Queensboro Bridge over. Na het eerste stukje te heben gerend merkte ik dat mijn benen niet meer mee wilden.  We zijn dan ook omhoog gewandeld daar.
Vanaf hier werd het vechten en doorzettten!
De brug naar beneden zijn weer gaan rennen en vanaf daar ben ik nooit meer in het tempo gekomen dat we daarvoor hadden!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Zelfs niet toen we 1st avenue opliepen waar het werkelijk waar 8 kilomter lang vol echt vol stond met mensen die juichten, schreeuwden, aanmoedigden! Wat onwijs hoeveel mensen daar staan en allemaal je aanmoedigend!
Tot en met de 28 kilometer (Holland Point) hebben nog gerend.
Hier waren mijn zusjes en moeder aan het toejuichen. Na even met ze gepraat te hebben zijn we moeizaam weer opweg gegaan. Weer omhoog, weer naar beneden. Mijn voeten branden, mijn benen waren lood.  Hoe ging ik die laatst 14km volhouden! Eerst maar naar de volgende mijl
Mijn lichaam voelde wel heerlijk en sterk aan. Alleen mijn benen en voeten waren op,stuk, weg.

 Nog 10 kilometer.

Toen er nog een kilometer of 10 te gaan waren had ik het echt gehad… stoppen wou ik niet maar alleen nog maar lopen. Nigel bleef op me in praten, 90% onzin waarvan ik 90% niet eens meer weet.
Ik hoefde ook niet meer te drinken het was niet ver meer… ik moest drinken, eten en gatorade.
Toen er nog maar een km of 7 te gaan was kijk ik opzij en zie ik daar mijn vader heel rustig en ontspannen rennen. Pfff hoe doet hij dat toch. Hij was 50 minuten na mij gestart en we hadden beiden niet gedacht dat hij ons in zou halen….

Het gesprek ging als volgt.

Hey pa ga je goed?

Ja en jij?

Nee ik ben op

Ow …

Ga jij maar verder

Ok succes .

En weg was hij.

Het enige wat nigel en ik nog deden was hobbelen ( dribbelen langzaam hardlopen) en lopen. Alle stukken omhoog liepen we, de rest probeerden we te hobbelen.
We hebben toen in de Bronx over 5 km bijna een uur gelopen.
Toen we in de buurt van Central Park kwamen, rook mijn lichaam de finish. Ik kon wat meer oppakken en wat meer tempo maken. Ook tijdens het lopen. Het ging niet van harte maar het ging wel!
Totdat ik merkte dat tussen mijl 25 en 26 ik toch echt nog die 1,6 km moest overbruggen! Ik heb onder luide aanmoedigen echt moeten lopen.

Mijl 26!

De laatste 0,2 mijl of 300 meter! Rennen zou ik. Er zat een pittig heuveltje in waar ik verrassend goed overheen kwam en dan nog 150 meter naar beneden naar de finish!

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De finish

Gehaald die 26,2 mijl, die 42,2 kilometer, de marathon! Ongelofelijk!
De medaille om mijn nek! Op naar de foto’s!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ik  was op, had het koud. Zo erg zelfs dat ik eigenlijk geen gevoelens had. Dit was mijn doel toch? Die marathon dat stuk rennen? Ik had 2 doelen nog. Mijn warme kleding ophalen en een hete douche in het hotel! Het was flink afgekoeld.
We moesten nog een heel eind naar de kledingtrucks lopen.. Het voelde als 5km het zal er 1 zijn geweest.  Onderwijl geinend met Nigel en mezelf afleiden van de kou en de pijn in mijn benen!
Na de warme kleding de metro opgezocht en gratis ( met medaille mocht dat!) naar het hotel gegaan.
Trap af… auw auw waarom zit die metro onder de grond. Niemand in de metro ging staan voor 2 krom lopende marathon lopers…. Trap op auw auw auw.. overstappen.
Trap af auw auw auw … en we zijn er trap op de straat op en nog een 400 meter naar het hotel lopen…
Nog 200 meter van het hotel vandaan zagen we een taxi staan. Half geinend zei ik: kom op we pakken die. Ik had het zo graag willen doen…. auw
Ik denk dat menig mens om ons had gelachen hoe wij liepen!

Bij het hotel een mooi weerzien met pap. Maar ik was nog steeds te leeg om te beseffen dat het gelukt was. Ik was wel heel blij!
Met de lift naar de kamer, heerlijk hete douche en warm aankleden! Met de medaille naar de andere lopers en onder gejuich ontvangen!
Wauw, we hebben het gedaan! Met zijn allen, iedereen heeft diezelfde afstand gelopen, dezelfde pijntjes gekend!

Hierna was er nog 1 belangrijk ding! Eten en een biertje! Jaaaaa na 3 maanden droog gestaan te hebben, was het een bier en een hamburger!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Tijdens het eten hoorde ik ook dat mijn pa nadat hij ons voorbij was gelopen, volledig stuk was gegaan en niet veel sneller meer liep als wij. Hij was ongeveer maar 5 minuten voor ons bij de finish en  3 minuten voor ons in het hotel.

Gedachte erna

Nog steeds besef ik niet wat we gedaan hebben en wat we gepresteerd hebben. Het is zoveel en zo gigantisch en toch het is stap voor stap.
1 voet voor de andere, hier hebben we voor getraind, hier hebben we zoveel voor opzij gezet. Nu is het tijd van genieten en van bijkomen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Vorige

Vliegreis, 1ste dag New York en de friendship run!

Volgende

Het gewone leven

  1. Nell

    Ik had al diep respect voor wat jullie gepresteerd hebben, dat neemt na het lezen van dit mooie verslag alleen maat toe. Liefs van Braba

  2. tessa

    Lieve Tim en Bert,

    Een diepe buiging voor jullie allebei!!!

    En wat heb je een boeiend verslag geschreven Tim!

    Liefs Jan kees Tessa en Joep

  3. Kisten

    Zo ontzettend goed gedaan! Trots op je neefje 😉

  4. Jacqueline

    Dikke pluim!

  5. Marijke

    Fantastisch gedaan neem mijn petje voor jullie af.

  6. Geweldig om te lezen dat jullie prachtige doel volbracht is. Wat een topprestatie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén