Langzamerhand spannen de zenuwen zich. Worden de gedachten gespannender en gaat alle tijd te snel!

nog maar 2 weken en 5 dagen!

Wat is een marathon nu? Wat doet dat met een mens, de man met de hamer. De euforie wat betekent het allemaal.

hier een korte impressie

Daarnaast heb ik alle lopers gevraagd een stukje te schrijven over de marathon wat ze beangstigend vinden. Waar ze op hopen of verwachten.

Marian Hogeslag

(Eerste marathon)
Ik loop de marathon voor de eerste keer. En ik denk dat de eerste keer (voor iets) altijd het zwaarst is. Je hebt simpel weg geen idee wat je te wachten staat. Ik volg redelijk trouw het gekregen schema. Heb ik een soort houvast. Ik ben er één keer vanaf geweken en nu denk ik dat ik de marathon niet meer haal! Marathon lopen is voor mij iets tussen je oren. Ik heb geleerd goed naar mijn eigen lichaam te luisteren. En probeer alle goedbedoelde adviezen niet voor lief te nemen. Ga ik de man met de hamer tegenkomen? Twijfel ik niet aan. Maar ik zie dit als een constatering die mij niet verder helpt. Lopen zal ik en uitlopen ook.

Marije Schouten

(tweede
marathon)
18 maart 2012 2 uur ‘s nachts, ik lig wakker en kijk naar het plafond van een hotelkamer. Er gaat hier iets mis... Maandenlang heb ik getraind voor mijn eerste marathon, Rome moest het worden en  vol zelfvertrouwen ben ik in het vliegtuig gestapt.
Handige timing om de nacht ervoor zenuwachtig te worden...

Maar de volgende dag is het  één groot feest. Start bij het Colloseum, het zonnetje schijnt volop  en de Italiaanse pacer voor me geeft me het gevoel dat ik vandaag de wereld aan kan (geen idee wat ie zei...)

Dus ik vlieg, langs het mooie Rome, met m’n haas en goede vriend in m’n kielzog, rustig aan, rustig aan...
Ik vlieg...een kilometer of 20, krijg last van van alles maar vooral van mezelf, ik loop niet lekker.  Op 25km vraag ik me hardop af waar ik aan begonnen ben.
Ik krijg een preek over doorzetten (bij het Vaticaan?), een schop onder mn kont, van drankenpost naar drankenpost, overzichtelijk houden...  en iedere post een sinaasappeltje als beloning.  
Rond 32km bekende gezichten, mn ouders, fijn!

Langzaam gaat het beter, wat nou man met hamer, ga maar naar een ander, en bij de tijd dat we weer in de buurt van het Colloseum lopen lach ik weer.
Misschien geen briljante tijd, alle beginnersfouten gemaakt, maar wel lachend over de finish.  En ik ben  trots op mezelf, want ik heb het zwaar gehad en toch doorgezet!

En nu New York, niet blakend van zelfvertrouwen maar met de wetenschap dat ik kan doorzetten, en anders krijg ik een schop onder m’n kont en een sinaasappeltje...
New York kan nu al niet meer stuk.

Melvin Snel

(Eerste marathon)
Toen ik op de marathon uitdaging inging, had ik maar een keertje de dam tot dam gedaan. Wat is er sindsdien veranderd? 
Ik kan dit het beste vergelijken met mijn record in Schoorl (februari 2013 1u 35 min) en de halve van Den Haag (september 2013 1u 42 min). In Schoorl liep ik eerst in een rustig tempo, maar voerde het vroeg in de loop op. Na 17 km was het goeie er wel af en ging het tempo aardig omlaag. Alleen oog voor de kilometer bordjes, die voor mijn gevoel niet snel genoeg kwamen. Den Haag liep ik zeer relaxed. Het verschil in tijd was maar 7 minuten, maar na een kilometer of 17 kon ik nog rustig om me heen kijken, genieten van de omgeving en ondertussen telkens weer mensen binnenhalen. Ik heb daarna kunnen doorversnellen naar 10km tempo (10 sec sneller), maar liep meteen stuk moeizamer. Rustig aan stond vroeger niet in mijn woordenboek, maar het bevalt nu prima dat te doen en vooral te genieten van de omgeving. 

Dat ging ook aardig op de trail langs de Semois in de Belgische Ardennen. Rustig aan, genieten van de omgeving. Er kwam alleen een paar aspecten bij: water en voeding. Ik had ze allebei mee, alleen het water raakte op en de sultana's ontrokken direct het vocht. Vier kilometer voor het einde, toen het pad weer steil omhoog liep, heb ik alleen maar kunnen wandelen. Eten en drinken kan je nooit genoeg bij je hebben.
Toen kwam de volgende les: Je schoenen. Ik wist wel dat ze heel belangrijk waren en mijn schoenen waren ook op maat. Althans het vorige paar. Na Semois ging een knie blessure opspelen, wat maar niet weg wilde. Na 8 kilometer kwam het opzetten en moest ik verder wandelen. Toen ik op vakantie besloot maar mijn oude paar aan te trekken, kon ik daar zonder moeite 12km op lopen. Drie dagen later had ik een ANWB-fiets knooppunten route uitgestippeld van 23km en wonder boven wonder: op die afgetrapte schoenen was er niks aan de hand. En toch waren beide paren van het zelfde merk en hetzelfde type, alleen van een ander jaar. Waar lag het dan aan? Bij de Runnersworld ontdekte de verkoper, dat het heel simpel was: het oudere paar was een "narrow" schoen en het nieuwere paar "medium". Opletten dus, als je nieuwe schoenen aanschaft.

Het was heerlijk om te merken, dat je steeds weer vooruitgang boekt. Eerst vier keer in de week leren trainen. Dat resulteerde dat je op de rustdagen best nog een rondje zou willen doen. Ik ken een periode waar drie keer per week al veel was. Het opschroeven van je duurloop ging me in het begin niet makkelijk af. De eerste 30 kilometer was na 25km een lijdensweg, waar mijn tempo drastisch omlaag ging. Drie weken later de 31 kilometer ging stukken beter. Strak in het tempo gebleven en geen enkel verval. Afgelopen week heb ik in de stromende regen mijn laatste lange duurloop (35 km) afgerond. Het was zeker pittig en zeulde minstens 5 kilo regenwater mee, maar toch had ik geen verval in de laatste 5 km. En dat geeft veel zelfvertrouwen voor de marathon.

En toch is het een rare gedachte, dat ik er nu klaar voor ben. Mijn nuchterheid zegt dat het nog steeds 7 km verder is. Het liefst loop ik hem op proef, alleen maar als generale repetitie. Precies wat ik deed voor mijn eerste 10km, 16km en halve marathon. Maar na 35 km loop je alleen maar schade loop en train je geen spieren / pezen meer. Men zegt dat ik er klaar voor ben, dus daar ga ik maar vanuit. Mijn grote vaag is nog steeds: in wat voor tempo? Trainingen zijn altijd in lager tempo geweest. Ik denk dat dat gewoon een kwestie van ervaring is. Voor New York dus gewoon lekker lopen en vooral heel, heel veel genieten. Tijd die ik hier neerzet, wordt dan een mooie richttijd voor de volgende marathon!

Gerard van Es

(Meest ervaren marathon loper van de groep)
Het wordt niet mijn eerste marathon zelfs niet voor eerste keer in NY en normaal gesproken wordt het ook niet mijn laatste marathon maar hoe snel sportieve plannen kunnen veranderen hoef ik jou niet uit te leggen.
Bij mijn eerste marathon in Rotterdam toch wel wat zenuwachtig aan de start op de coolsingel maar nu na ongeveer 40 marathons is dat wel stuk minder geworden al blijft het iedere keer weer heel bijzonder om aan de start waar dan ook te staan. Iedereen die er aan begint vindt weliswaar op zijn of haar eigen manier er helemaal klaar voor te zijn dus staat n ieder wat meer of minder of anders getraind aan de start en na het startschot gaan ze ervoor hun uitdaging maar geloof me geen van die ongeveer 40 marathons heb ik vanaf begin tot eind fluitend uitgelopen. te warm teveel wind veel te druk te koud toch niet helemaal fit heb ze allemaal door me hoofd gehad.

Voor NY wil ik iedereen meegeven ga ervan genieten ook al heb je n moeilijk momentje onderweg als je er iets langer over doet als je gepland had denk maar nou geniet ik toch mooi even langer van alles en iedereen
Als je dan aan de laatste mile begint in central park laat je heel even alle trainingsuurtjes en kilometers aan je voorbij gaan en zeg je tegen jezelf YES I DONE IT

Tim Hartman

(Eerste marathon)
Zoals ik al eerder heb aangegeven wordt dit mijn eerste marathon. Wat ik eigenlijk verwacht is ontzettend lekker te lopen totdat je in onbekend terein komt.

De afstand, je spieren, je gehele lichaam die protesteerd. Wat is de marathon eigenlijk een afstand 42 Kilometer hardlopen. Ik laat mezelf geen ilusie's dat ik over grenzen ga waar ik nooit het bestaan van heb geweten dat ik meer van mezelf leer kennen dan dat ik ooit heb gedaan. 
De afstand de verhalen beangstigen, stimuleren en behartigen me. Als je het eenmaal haalt... als je! 
Tja Wat dat betreft heb ik echt wel een prioriteiten lijste in me hoofd gehad de laatste tijd.
1. Gezondheid
2. De marathon
3. sociale leven

Ik denk dat dat tijdens de marathon niet veranderd! Gezondheid gaat voor alles. Maar als ik me bedenk dat ik afgelopen zondag 21 kilometer in regen, wind, kou zonder problemen heb kunnen lopen. DAt ik zelf een uur later opgewarmd kon zeggen dat het me niet zoveel heeft gedaan geeft dat toch veel vertrouwen.
Ik ga de man met de hamer begroeten en waarschijnlijk een diepe buiging voor hem maken. Maar over de finish recht ik mijn rug en ga ik zeggen Dit ben ik Dit heb ik gedaan Dit is wat ik kan